De column

 
Vakantie-uitglijders
Mede-vakantiegangers kunnen soms, onopzettelijk, je vakantie vergallen. Maar: ongewild ook hilarische toestanden doen opleveren. In ieder geval je zodanig in de war brengen, dat je bij wijze van spreken nog met een roder hoofd, dan dat je die al had door de vakantiezon, dit alles ter plaatse moet ondergaan. Ik wil mezelf niet vrijpleiten, dat mij nooit iets is overkomen, waarover men zich heeft moeten schamen. En als dat toch zo het geval is geweest, dan is dat altijd bij het redelijke gebleven. Tijdens een vakantie naar Portugal verblijven wij samen met een bevriend echtpaar in de plaats Mexilhoeira Grande, vlakbij Portimáo. De schoonzus van ons vrouwelijk gezelschap, bestiert aldaar een Indisch restaurant. Wij hebben hier geboekt voor een half pension van 18 dagen. De plaatsnaam doet vreemd aan, maar bestaat echt en we zijn hiermee door de plaatselijke Portugezen behoorlijk geplaagd, als wij de betreffende naam uitspraken; vooral door de buschauffeur, waarmee wij dagelijks in contact kwamen. Zag hij ons bij de halteplaats staan, dan begon hij al te lachen bij het instappen, voordat we een woord hadden gezegd.
Op zekere dag, na een strandbezoek, gaan we ons opfrissen, voordat wij aan het diner beginnen. Onze nachtverblijven grenzen aan elkaar. Plotseling een kabaal, waarvan ik het geluid in eerste instantie niet kan thuisbrengen, maar wel, dat het ook iets met water te maken heeft. Een vrouwenstem komt boven alles uit: “Verdorie, wat doe je nou toch, vlug, roep iemand van de receptie”. Als wij poolshoogte gaan nemen, zien we, dat grote plassen water onder de deur vandaan stromen, de trappen af en dat die zich verder verspreiden naar de receptie. Achteraf blijkt, dat haar man de hele wastafel van de muur heeft gerukt bij een poging zich hieraan vast te houden, toen hij dreigde te struikelen. Met als gevolg een mega waterballet en de nodige schade! En daar is nou dan een reisverzekering voor. Dát is de eerste vakantie-miskleun!!
Gedurende ons verblijf drinken we dagelijks op het plein bij de vissershaven in Portimáo onze koffie. Het is er altijd gezellig en je ziet er mensen van verschillende “pluimage”. Ook scharrelen er zigeuners rond, die vanuit de bergen proberen hier hun kostje te verdienen (op welke manier dan ook!). Op zekere ochtend, wanneer wij ons juist hebben geposteerd, verschijnen drie van deze jongens (leeftijd ongeveer 14 à 15 jaar) op het pleintje. Zij proberen tafelkleden aan de man te brengen, voor een redelijk prijsje, zoals zij dat proberen uit te leggen. (Maar…. met op de achtergrond, en niet zichtbaar, hun oudere broers en zussen). Onze vakantievrienden zien wel iets in deze koop en nemen twee van deze kleden in ontvangst. Er wordt betaald met een briefje van vijf gulden. Het drietal kijkt elkaar verbaasd aan en spurten meteen weg. Achteraf blijkt dat men het voor een groter waardepapier heeft aangezien en dat men dacht dat de koper zich had vergist. Nu wordt echter het spel gewisseld en komen volwassenen met veel bombarie verhaal halen, zodanig, dat onze dames zich moeten verschansen op het toilet van het koffietentje. Met handgebaren komt het tot een vreedzame oplossing en verdwijnen de “cigano’s” uiteindelijk met het juiste bedrag en mogen de jongsten hun vijf gulden-biljet behouden. Met z’n vieren halen we opgelucht adem. En dát was dus flater-nummertje twee!
Ontbijten doen we gezellig op het achterplaatsje van ons verblijf, tevens het privé-terrein van de hotel-eigenaren, (we zijn tenslotte ook familie geworden, zegt men), lunchen doen we “buitenshuis”, maar het diner weer in het hotel. Op zekere dag staat er een uitgebreide Indische rijsttafel op het menu, bereid door de …. (de schoonzus van…). Onze tafeldame is een liefhebster van sambal en gebruikt deze dan ook overmatig, ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds, bij toast, bij de borrel en zelfs is ze niet afkerig om zomaar een hele eetlepel tot zich te nemen. Voor ons is een ietsepietsie van het rode spul al voldoende. Het is er warm tijdens onze maaltijd en hoewel de airco op volle toeren draait, wil het er niet koeler worden. Als onze kruiden-inneemster dan ook nog eens, vóórdat het eigenlijke diner aanvangt, kwistig aan de lombok rawit-sambal begint, gaat het goed fout. Ze begint rood aan te lopen, slaat haar armen driftig achteruit, schuift haar stoel weg en slaat met een plof achterover. De overige “rijst-eters” in het restaurant zien hoe de neergevallen dame spartelt om weer tot zichzelf te kunnen komen en snellen toe voor hulp. Maar de toegeschoten schoonzus, die vanuit haar kokkerellen-verblijf het lawaai al heeft gehoord, weet meteen van wanten en kiepert met een handige zwaai een hele pan ijskoud water over het sambal-slachtoffer en neemt haar mee naar haar cuisine. Daar zal zij ook de rest van het diner verblijven.
Vakantie-debâcle nummer drie is een feit! Nou moet men niet denken, dat alles aan onze vakantie fout is gegaan. Dat dan ook weer niet, maar in dit verhaal zijn deze keer alleen de voorgevallen blunders eruit “gezeefd”. Ja, en allemaal gepasseerd in één reisvakantie!
Portugal is grotendeels een katholieke natie. Het dorpje, waar wij verblijven is dat zeker, gezien o.a. de overvolle bijwoning van de mis, zowel door de week als op zondag. Wij nemen dan ook deel aan deze vieringen, niet dagelijks, maar dan toch en zeker in die tijd, regelmatig. Want ons meteen opvalt, is dat bij het einde van de ochtendmis iedereen in de banken elkaar omhelst en kust. Dat heeft mijn mannelijke reisgezel ook gezien en stelt voor, dat wij dat ook maar moeten gaan doen, maar dan wel plaatsnemen bij de vrouwelijke kerkgangers. De smiegd! De dorpelingen kennen ons al zo’n beetje. Wij, in die tijd in de dertiger-jaren leeftijd nemen plaats in een bank met meisjes van onze generatie en wachten af op het einde van de dienst. Juist, als wij ook aan deze laatste kerkactie willen deelnemen, nemen de dames naast ons, elkaar in de omhelzing, plaatsen echter hun hand tussen onze hoofden en zeggen in het Portugees waarschijnlijk een: “Ja, mooi niet”! Zij buigen nog eens en verlaten lachend en vlug hun zitplaatsen, ons afgekoeld en met een pioenhoofd achterlatend. Later op het plein vernamen wij, dat het vrouwelijk schoon onze pogingen hiertoe al hadden zien aankomen. Dit ritueel blijkt achteraf alleen bestemd voor de eigen parochianen. En Hollandse kaasjanussen hadden geen kans bij de dorpse kerkgewoontes van deze Portugese senhoras! Een kleine vierde uitglijder…….
Omdat het in die tijd auto huren nog niet aan de orde is, zijn we aangewezen op het lokale busvervoer óf de taxi’s. We maken praktisch dagelijks gebruik van een overjarig busje, dat ons vanaf het vakantie-adres naar bijvoorbeeld Faro en andere steden transporteert. Op zekere dag staan we gevieren op de bus te wachten. Juiste vertrektijden moet men met een korreltje “zand” nemen en kan het wel eens een kwartiertje later worden. In de verte zien we opeens geen bus, maar wel een geitenkudde verschijnen. De beesten worden zo goed als mogelijk bij de rijweg vandaan gehouden, ofschoon een onwilllig exemplaar er wel eens de brui aan geeft. Juist op het moment, dat de geiten-meute bij onze halteplaats arriveert, stopt er ook de bus. Onze mannelijke reisgenoot geeft op het moment, dat de bus-deur geopend een rauwe, harde kssssst.. naar de voorbij trekkende sikken. Dat hadden ze nou van die vriendelijk, wachtende holândes niet verwacht. En in paniek rennen ze hals over kop alle kanten op. Een ervan neemt een aanloop en schiet met een rotgang de bus in. De buschauffeur is van deze actie van de geiten-rebel echt niet gecharmeerd en laat dat ook duidelijk blijken. Ook zijn echtgenote herinnert hem aan zijn al eerdere zeperd, die hij heeft gemaakt. Met hulp van enkele passagiers, die overigens door dit voorval geenszins uit het lood zijn gebracht, wordt het angstige beest weer met zijn soortgenoten verenigd. De rest van de vakantie heeft de buschauffeur ons, maar vooral de betreffende geiten-breier zijn glimlach niet meer laten zien en het enige wat er nog uit zijn mond kwam was een té gemaakt vriendelijk: “Bom dia, (goedendag).
Uitglijder vijf sluit hiermee het reisverhaal af. JvG
 

 

 

Jan van Gils

Het ontstaan van KBO-Cuijk/Noord, Katwijk en Heeswijkse Kampen en

onze voorgaande praeses en huidige voorzitter

Onze afdeling KBO-Cuijk/Noord, Katwijk en Heeswijkse Kampen is met ingang van het nieuwe jaar 2018 met een website op het internet verschenen. Op deze manier proberen wij onze afdeling nog meer van dienst te kunnen zijn. Wij hopen dan ook, dat het zal bijdragen aan onze vereniging. Mogelijk, dat het tevens zal kunnen leiden tot een nog verdere uitbreiding van ons ledenbestand, dat in december 2004 ruim 200 bedroeg. Nu is dat tegen de 400. De KBO’s waren er aanvankelijk voor mensen vanaf 60 jaar en ouder. Die leeftijd is nu verlaagd naar 50 jaar.

De KBO is de grootste seniorenorganisatie van het land en bestaat uit verschillende afdelingen, zelfs bij u in de buurt dus. Zij biedt raad en ondersteuning bij het verkrijgen van financiële rechten en belastingteruggave. Zij zet zich voorts in voor uw belangen op landelijk, provinciaal én plaatselijk niveau. Onze afdeling organiseert jaarlijks, tesamen met KBO-Centrum een bustocht; wij vieren gezamenlijk onze kerstmiddag en Ontmoetingsdag. En ieder jaar ontvangen onze leden een kersttractatie. 11 Keer per jaar krijgt u onze ledenmagazine ONS in de bus.

Voor de liefhebbers zijn er kien- en rikmiddagen; wekelijks vindt er een voormiddag koersbal plaats en is er voor de dames een handwerk-voormiddag gepland.

Maar even gaan wij nog terug naar het verleden – ofschoon wij natuurlijk pleiten voor vooruitzien – máár……. wij willen kort, toch onze voorgaande voorzitters nog benoemen. Uiteindelijk zijn zij het geweest, die onze vereniging hebben gemaakt, zoals die er nu heden ten dage voorstaat. Sinds de oprichting van onze KBO zijn wij thans toe aan de vijfde voorzitter.

De heer B.Berretty was de 1e voorzitter van onze afdeling vanaf circa 1973 tot 1988, gevolgd door K. van Balkum, die deze functie ambieerde van 1988 tot 1996. Van 1996 tot 1997 is B. Berretty nog tijdelijk waarnemend voorzitter geweest.

Checkpoint was de thuisbasis, waar onze vergaderingen en bijeenkomsten werden gehouden. W. Arts, die vervolgens de “hamer” hanteerde van 1997 tot 2003, was de derde KBO-voorzitter. Hij werd opgevolgd door A. Lukassen, die van 2003 tot 2015 ons bestuur voorzat. Onder zijn voorzitterschap is er nog een poging gedaan om meer culturen bij onze Cuijk/Noordse KBO te krijgen. Oudere mensen met een andere nationaliteit mogen immers ook niet vereenzamen. Maar dat is helaas bij een ijdele poging gebleven.

Ondertussen had de gemeente onze thuisbasis Checkpoint gesloten na discussie met dát bestuur. Het Kompas (destijds nog zo genoemd) werd nu de plek, waar de leden samenkomen. De lokatie is centraal gelegen in een veilige omgeving en veel verlichting, iets waarvoor ons bestuur altijd heeft gepleit en wat de ouderen een beter gevoel heeft gegeven. De plaats van A. Lukassen is na jaren voorzitterschap in 2015 overgenomen door L. v.d. Bogaard, die momenteel het KBO-bestuur van Cuijk/Noord leidt. Het bestuur vergadert maandelijks in de MFA De Valuwe. Ook de jaarvergadering en de diverse activiteiten vinden daar plaats.

De secretaris in de tijd onder voorzitterschap van W. Arts, was Th. van ‘t Hullenaar. Na zijn overlijden heeft de huidige secretaris, J. v.d. Cruijsen deze werkzaamheden overgenomen.

De taken van de overige bestuursleden zullen worden samengevat in een apart hoofdstuk.

Wij hopen u hiermee een duidelijke uiteenzetting te hebben gegeven voor wat betreft het reilen en zeilen van onze vereniging en hopen u mettertijd bij onze afdeling te mogen begroeten.

Voor eventuele inlichtingen en/of aanmelding kunt u contact opnemen met ons KBO-secretariaat.

janvanderc@gmx.com

Namens het bestuur van

KBO-Cuijk Noord, Katwijk en Heeswijkse Kampen

J. van Gils